Brak - Mangel - lack

Brak czegoś można różnie rozumieć.

Brak spokoju, zdrowia, poczucia bezpieczeństwa, stabilizacji, uczuć, Brak nie wróży niczego dobrego. 

Mówię tu ogólnie, częściowo ze swojej perspektywy, a po części z obserwacji rzeczywistości.

Tego nie da się niczym innym zastąpić a wszystko ma swoje konsekwencje w przyszłości, zależy

ile z tym „brakiem” żyjemy.

Brak spokoju, wewnętrzna burza i gonitwa by nadążyć za rzeczywistością, by dotrzymać

wszystkiego co zaplanowane. A gdy to jest odhaczone i możemy mieć chwilę spokoju to nie

umiemy z niej skorzystać, bo jak to tak usiąść i nic nie robić. Przyznaję się bez bicia, to byłam cała

ja , mam to w genach. Stety albo niestety czas się zmienić i się zmieniam.

Brak zdrowia, tu mogłabym pisać i pisać, piękne pole do popisu, ale po co drążyć w kółko to samo,

teraz jest ostatni moment by coś z tym zrobić i robię. Koniec i kropka. Nie lekceważ zdrowia drogi

czytelniku, ostrzegam z własnego doświadczenia. Bez zdrowia nie przeżyjesz tego co jeszcze jest

ci pisane, a uwierz mi i uwierz uniwersum, dla każdego jest coś pisane.

Brak poczucia bezpieczeństwa, najgorsze co może się tylko człowiekowi przydarzyć. Najgorsze

gdy trafi na dziecko, bo ono niesie ten bagaż braku ze sobą i myśli że jest wszystkiemu czego

zabrakło winne. W dorosłym życiu, hmm, jak nie ma to nie ma, damy radę, wypełnimy tą lukę

strachem, po prostu będziemy żyć w ciągłym strachu i z brakiem poczucia bezpieczeństwa i w

ciągłym lęku.

Brak stabilizacji, też mogłabym pisać i pisać, powiem krótko, do tanga trzeba dwojga, sam tanga

nie zatańczysz, a błędy i złe nawyki dadzą ci do myślenia i nawrócą na właściwa drogę ku

stabilizacji. Bo bez tego nie da się normalnie funkcjonować. Następstwem braku stabilizacji co

wcale nie jest dziwne jest strach, lęk i brak poczucia bezpieczeństwa. Chyba powinnam postawić

ten punkt piętro wyżej.

Brak uczuć, panie i panowie, brak uczuć, pustka wewnętrzna, pustynia, zamiast pozytywnych

emocji i umiejętności czucia czegokolwiek jest jedno wielkie nic. Proszę was w swoim imieniu, nie

zapomnijcie o uczuciach, o rozumieniu emocji, o pokazywaniu tego co dobre i złe. Dajcie upust

wszystkiemu.

Życie mamy tylko jedno.

.......................................................................................................................................................................

Ein Mangel lässt sich auf verschiedene Weise verstehen. 

Das Fehlen von Ruhe, Gesundheit, Sicherheit, Stabilität oder Gefühlen – so ein Mangel verheißt nichts Gutes. Ich spreche hier ganz allgemein, teils aus meiner eigenen Perspektive, teils basierend auf der Beobachtung der Realität. Nichts kann dies ersetzen, und alles hat Konsequenzen für die Zukunft – je nachdem, wie lange wir mit diesem „Mangel“ leben. 

Mangel an Ruhe, ein innerer Sturm und die Hetzjagd, um mit der Realität Schritt zu halten und alles Geplante zu erledigen. Und wenn dann endlich alles abgehakt ist und wir einen Moment der Ruhe haben könnten, wissen wir nichts damit anzufangen; denn wie kann man einfach dasitzen und nichts tun? Ich gebe es offen zu: Das war genau ich – das liegt mir im Blut. Ob nun zum Guten oder zum Schlechten: Es ist an der Zeit, sich zu ändern, und ich tue es auch. Punkt. 

Unterschätze niemals deine Gesundheit, lieber Leser – ich warne dich aus eigener Erfahrung. Ohne Gesundheit wirst du all das nicht erleben können, was dir noch bevorsteht; und glaub mir – und glaub dem Universum, für jeden ist etwas bestimmt. 

Mangel an Sicherheit – das Schlimmste, was einem Menschen widerfahren kann. Am schlimmsten ist es, wenn es ein Kind trifft, denn es trägt diesen Ballast des Mangels mit sich herum und glaubt, an all dem, was gefehlt hat, selbst schuld zu sein. Im Erwachsenenleben – nun ja, wenn es eben fehlt, dann fehlt es; wir werden schon zurechtkommen und diese Lücke mit Angst füllen. Wir werden einfach in ständiger Angst und Unsicherheit leben. 

Was die fehlende Stabilität angeht – darüber könnte ich endlos schreiben, aber ich fasse mich kurz: Für einen Tango braucht man zwei; allein kann man ihn nicht tanzen. Doch Fehler und schlechte Gewohnheiten regen zum Nachdenken an und führen einen zurück auf den richtigen Weg zur Stabilität. Denn ohne diese lässt es sich nicht normal funktionieren. Die Folge mangelnder Stabilität – und das ist kaum verwunderlich – sind Angst, Beklemmung und ein Mangel an Sicherheit. Vielleicht hätte ich diesen Punkt sogar noch höher auf der Liste ansetzen sollen.

Das Fehlen von Gefühlen, meine Damen und Herren – innere Leere, eine Wüste. Anstelle positiver Emotionen und der Fähigkeit, überhaupt etwas zu empfinden, herrscht ein großes Nichts. Ich bitte euch inständig: Vergesst nicht die Gefühle, das Verständnis für Emotionen und das Aufzeigen von Gut und Böse. Lasst all dem freien Lauf.

Wir haben nur dieses eine Leben.

.......................................................................................................................................................................

A lack of something can be understood in various ways. 

A lack of peace, health, a sense of security, stability, or affection—none of this bodes well. I am speaking generally here partly from my own perspective and partly from observing reality. Nothing can replace these things, and everything has future consequences depending on how long we live with that lack.

 A lack of peace—an inner storm and a race to keep up with reality, to follow through on every plan. And when the tasks are finally ticked off and we could have a moment of calm, we don't know how to make use of it; after all, how could one simply sit and do nothing? I freely admit it: that was so me—it’s in my genes. For better or worse, it is time to change, and I am changing.

A lack of health—I could write endlessly about this; it’s a vast subject—but why keep dwelling on the same things? Now is the last moment to do something about it, and I am doing just that. Period. Do not neglect your health, dear reader; I speak from my own experience. Without health, you won't live through what is yet in store for you—and believe me, and believe the universe: there is something in store for everyone. 

A lack of a sense of security—the worst thing that can happen to a person. It is worst of all when it affects a child,for the child carries that baggage of absence with them, believing they are to blame for whatever was missing. In adulthood—well, if it’s not there, it’s not there; we’ll manage. We’ll fill that void with fear—simply living in a state of constant dread, insecurity, and anxiety. 

Then there’s the lack of stability—I could go on and on about this, but to put it briefly: it takes two to tango; you can’t dance it alone. Yet, mistakes and bad habitswill give you pause and steer you back onto the right path toward stability. Because without it, normal functioning is impossible. Unsurprisingly, the consequences of instability are fear, anxiety, and a lack of security. Perhaps I should have ranked this point higher on the list. 

A lack of feelings—ladies and gentlemen, a lack of feelings, an inner void, a desert; instead of positive emotions and the ability to feel anything at all, there is just one big nothingness. I implore you: do not forget about feelings, about understanding emotions, about showing what is right and what is wrong. Let it all out.

We only have one life.

Dzień za dniem i rutyna za rutyną - Tag für Tag und Routine für Routine - Day after day, routine after routine

 Dni mijają, ale nie za szybko, w całkiem normalnym tempie.

Ważne by każdy dzień zawierał jakieś rutyny, coś powtarzalnego, dzięki którym nie wypadamy z

rytmu.

Z wstawaniem rano jest różnie, bo nie zawsze muszę być budzikiem dla dzieci. Moim budzikiem są

koty, a czy zasnę po ich karmieniu jest zależne od jakości snu w nocy.

Z apetytem porannym też jest różnie, więc tu polegam na zachciankach, o czym pomyślę, to

będzie na śniadanie jedzone.

Ostatnio jako dobrze sprawdzająca się rutyna weszła do codziennego planu sesja jogi w domu.

Maksymalnie godzina czasu, czasem krócej a w przypadku słabej firmy ciała jak teraz przy

przeziębieniu to wcale. Tego też trzeba się nauczyć, odpuszczania. Jestem chora, więc

odpoczywam a nie się forsuję. O dziwo sprawdza się to, czyli słuchamy ciała i nic na siłę.

W każdym razie, po praktyce jogi zaczynam zajęcia z gospodarstwa domowego. U mnie to jest

duży zasięg wielu czynności.

Między każdym wykonanym zadaniem robię przerwę by uspokoić serce, które jest moim zdaniem

nadaktywne i tym samym mnie osłabia. Bije jak szalone jakby dzwon bił na alarm. Więc ja ten

alarm biorę na serio i odpoczywam by serce się uspokoiło.

Tak więc mam co robić mimo że jestem chwilowo wyłączona z pracy zawodowej. Moje „prywatne”

prace nad sobą są teraz priorytetem.

Duża ilość terminów pod które moje dni są wówczas indywidualnie zaplanowane nie sprawia że

jest monotonnie. Z każdego terminu biorę dużo dla siebie, i dużo pracy w nie wkładam. W takie

„terminowe” dni odpuszczam inne rutyny z dnia codziennego.

Co zawsze jest i pozostanie niezmienne to szybkie chodzenie spać. Nawet jeśli śpię źle, w

towarzystwie różnych tylko mi znanych przeszkód nocnych to przynajmniej śpię długo a w moim

przypadku to już połowa sukcesu i więcej siły na nowy dzień. A każdy niespokojny sen to w

następstwie niespokojna głowa która te przeszkody przerabia. Nie umie, nie chce tego wyprzeć, za

dużo już tego wypierania w moim życiu było .

Teraz jest czas na przerabianie i zamykanie. Czas na prawdziwą ja. Taką tylko dla siebie, taki

zdrowy egoizm,

Coś za coś. Być albo nie być. Żyć albo biec. Wybieram życie, za długo już biegłam, teraz przyszedł

czas na miarowe kroki, kroki na miarę mojego stanu zdrowotnego i psychicznego.

Świadomie, w zgodzie ze sobą, w tu i teraz.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Die Tage vergehen, aber nicht zu schnell, in einem ganz normalen Tempo.  

Wichtig ist, dass jeder Tag einige Routinen enthält, etwas Wiederholbares, damit wir nicht aus dem Rhythmus fallen.  

Mit dem morgendlichen Aufstehen ist es unterschiedlich, weil ich nicht immer der Wecker für die Kinder sein muss. Meine Wecker sind die Katzen, und ob ich nach ihrer Fütterung wieder einschlafe, hängt von der Qualität des Schlafs in der Nacht ab.  

Auch beim morgendlichen Appetit ist es unterschiedlich, also verlasse ich mich hier auf Launen – woran ich denke, wird dann zum Frühstück gegessen.  

In letzter Zeit hat sich als gut funktionierende Routine eine Yoga-Session zu Hause in den Tagesplan etabliert. Maximal eine Stunde Zeit, manchmal kürzer, und im Fall eines schwachen Körperzustands, wie jetzt bei einer Erkältung, gar nicht. Das muss man auch lernen – loszulassen. Ich bin krank, also ruhe ich mich aus, statt mich zu überanstrengen. Überraschenderweise funktioniert das, also hören wir auf den Körper und erzwingen nichts.  

Jedenfalls beginne ich nach der Yoga-Praxis mit Haushaltsaufgaben. Bei mir erstrecken sich diese über viele Tätigkeiten.  

Zwischen jeder erledigten Aufgabe mache ich eine Pause, um mein Herz zu beruhigen, das meiner Meinung nach überaktiv ist und mich dadurch schwächt. Es schlägt wie verrückt, als würde eine Alarmglocke läuten. Also nehme ich diesen Alarm ernst und ruhe mich aus, damit mein Herz sich beruhigt.  

So habe ich also zu tun, obwohl ich momentan von der beruflichen Arbeit ausgeschlossen bin. Meine „privaten“ Arbeiten an mir selbst haben jetzt Priorität.  

Die große Anzahl von Terminen, für die meine Tage individuell geplant sind, sorgt nicht dafür, dass es monoton wird. Aus jedem Termin nehme ich viel für mich mit und stecke viel Arbeit hinein. An solchen „terminlastigen“ Tagen lasse ich andere Routinen des Alltags fallen.  

Was immer besteht und unverändert bleibt, ist das frühe Schlafengehen. Selbst wenn ich schlecht schlafe, im Zusammensein mit verschiedenen nur mir bekannten nächtlichen Hindernissen, schlafe ich zumindest lange, und in meinem Fall ist das schon die halbe Miete und mehr Kraft für den neuen Tag. Und jeder unruhige Traum führt zu einem unruhigen Kopf, der diese Hindernisse verarbeitet. Ich kann es nicht verdrängen, ich will es nicht verdrängen, es gab schon zu viel Verdrängung in meinem Leben. 

Jetzt ist die Zeit, es zu verarbeiten und abzuschließen. Zeit für das wahre Ich. Ein Ich nur für mich, ein gesunder Egoismus.

 Etwas für etwas. Sein oder nicht sein. Leben oder rennen.
 Ich wähle das Leben, ich rannte schon zu lange, jetzt ist die Zeit für gemessene Schritte, Schritte im Einklang mit meinem körperlichen und psychischen Zustand.

 Bewusst, im Einklang mit mir selbst, im Hier und Jetzt.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

The days go by, but not too quickly—at a pretty normal pace.

It’s important for every day to include some routines, something repetitive, so we don’t fall out of

rhythm.

Getting up in the morning varies, because I don’t always have to be the alarm clock for the kids. My alarm clock is the cats, and whether I fall back asleep after feeding them depends on the quality of my sleep at night.

My morning appetite also varies, so here I go with whatever I’m craving—whatever comes to mind iswhat I’ll have for breakfast.

Lately, a daily yoga session at home has become a routine that works well for me.An hour at most, sometimes less, and when my body isn’t cooperating—like now witha cold—then not at all. You have to learn that, too: letting go. I’m sick, soI rest instead of pushing myself. Surprisingly, it works—we listen to our bodies and don’t force anything. 

In any case, after my yoga practice, I start my household chores. For me, that means a wide range of tasks.

Between each task I complete, I take a break to calm my heart, which I think isoveractive and thus weakens me. It’s beating like crazy, as if an alarm bell were ringing. So I take this alarm seriously and rest so my heart can calm down.

So I have plenty to do even though I’m temporarily out of work. My “personal” work on myself is now a priority.The large number of appointments—around which my days are individually scheduled—doesn’t makethings monotonous. I get a lot out of each appointment, and I put a lot of work into them. On such “busy” days, I let go of my other daily routines.

What always is and will remain unchanged is going to bed early. Even if I sleep poorly, plagued by various nighttime obstacles known only to me, at least I sleep for a long time—and in my case, that’s already half the battle and gives me more strength for the new day. And every restless night’s sleep leads to a restless mind that processes these obstacles. It can’t—and won’t—push them aside; there’s already been too much of that in my life.

Now is the time to process and put things to rest. Time for the real me. Just for myself—that kind of healthy selfishness,

A trade-off. To be or not to be. To live or to run.

I choose life; I’ve been running for too long—now it’s time for steady steps, steps suited to my physical and mental well-being.

Consciously, in harmony with myself, in the here and now.